Vanuit het niets leek mijn wifi-verbinding in huis ineens tergend langzaam geworden te zijn, zelfs zo erg dat ik maar besloot om voorlopig mijn laptop bekabeld aan te sluiten op het netwerk. Dit was natuurlijk geen ideale situatie: een (net iets te korte) netwerkkabel die naar de aansluiting in de muur liep, rondrennende kinderen die natuurlijk niet uitkijken en niet langer de mogelijkheid om even ergens anders te gaan zitten.



Mijn thuisnetwerk heb ik al wat jaartjes geleden aangesloten toen we ons huis gingen verbouwen. Omdat toch alles open lag hebben we maar gelijk overal netwerkkabel getrokken. In elke ruimte in het huis is een netwerk-aansluiting aanwezig. Destijds waren wifi-verbinding nog niet zo snel en vaak onbetrouwbaar. Toen de 802.11g-standaard uit kwam zijn we de wifi actiever gaan gebruiken. Om een goede dekking te krijgen hebben we meerdere antennes geplaatst en roaming geconfigureerd. Later hebben we een upgrade uitgevoerd door het netwerk naar de 802.11n standaard te tillen.

Dit ging een aantal jaren prima. Er kwamen steeds meer apparaten bij met een wifi-verbinding, zoals smartphones, smart-TV’s, mediaspelers, een iPad en een thermostaat. Hierdoor werd het wifi-netwerk steeds zwaarder belast, maar omdat niet alle apparaten tegelijkertijd zwaar gebruik maken van het netwerk was het allemaal nog te doen. Toch begonnen steeds meer apparaten tegelijkertijd meer data over het netwerk te versturen en we konden al merken dat het allemaal niet meer zo snel was als voorheen. En nu begon de antenne voor de benedenverdieping ook nog eens te haperen.

In eerste instantie dacht ik nog dat er een probleem was met de internetverbinding, maar toen bleek dat ook onze smartphones een trage verbinding hadden en mijn laptop bekabeld prima functioneerde leek het er toch steeds meer op dat het probleem door de wifi veroorzaakt werd.

Nu had ik een tijdje al eens gekeken naar de nieuwe 802.11ac standaard, maar tot nu toe was ik er nog niet aan toegekomen om daar eens serieus naar te kijken. Ook de relatief hoge prijs was iets dat me voorlopig tegen hield. Maar intussen waren de prijzen behoorlijk gedaald en de onwerkbare situatie t.a.v. mijn wifi-netwerk zorgde er voor dat ik toch maar eens 802.11ac in het netwerk ging introduceren. Ik kocht een 802.11ac wifi-router die ik als Access Point configureerde. Hierdoor kon ik het apparaat op een strategische locatie plaatsen aangezien mijn router, zoals bij veel mensen, in de meterkast geplaatst is en dit niet echt een goede plaats is met betrekking tot de verbinding en eventuele verstorende signalen.

Eenmaal verbonden met het nieuwe access point bleek de wifi-verbinding een héél stuk sneller geworden te zijn.

Reacties