Nog meer incasso-terreur

Incasso-terreur

Enige tijd geleden schreef ik over de cowboys van AfterPay die in plaats van fatsoenlijk fraudemanagement een verdienmodel hanteerden waarbij nietsvermoedende burgers de rekening gepresenteerd kregen van hun wanbeleid. De dagvaarding die ik ontving bleek niets meer dan een loos dreigement. Veel juridisch geblaf waar weinig van over bleef toen ik juridisch ook maar eens flink tegengas ging geven.

Destijds verbaasde ik mij nog over de absurde situatie waarbij incasso-bureau’s proberen om geld te verdienen over de rug van totaal onschuldige burgers en dacht ik nog dat het een incident was. Helaas bleek het geen incident te zijn, want een paar weken geleden kwam er weer een vordering binnen van een bestelling die ik gedaan zou hebben bij Bol.com. Helaas had mijn vriendin met haar uitstekende betaalmoraal deze vordering direct betaald en liep ik daardoor enigszins achter de feiten aan.

Incassobureau GGNIn de vordering die ik deze keer ontving van incassobureau GGN stond dat ik een betalingsachterstand had bij Bol.com en natuurlijk dat ik deze z.s.m. moest betalen omdat anders de rekening alleen maar op zou lopen. Met geen woord werd er gerept over hoe deze achterstand zou zijn ontstaan. Geen factuur, geen besteldatum, helemaal niets!

Toen ik belde met de Bol.com klantenservice konden zij geen onbetaalde bestellingen vinden en zagen zijn dat ik weleens bij hun besteld had, maar dat ik altijd betaalde via iDeal en creditcard. Gezien mijn vorige ervaring met dit soort internetfraude, vroeg ik ze om eens in hun systeem te zoeken op het e-mailadres rutgerkirkels1975@gmail.com, het e-mailadres wat ook gebruikt werd bij de fraudezaak met AfterPay. En inderdaad, daar kwamen twee niet-betaalde bestellingen naar boven.

Het was dus weer zover. Op basis van slechts een voor- en achternaam met een geboortedatum had incassobureau GGN er maar weer iemand bij gezocht die de rekening dan maar moest betalen. Helaas trad de Bol.com klantenservice niet pro-actief op en gaven ze aan dat ik dan maar met GGN contact op moest nemen. En zo gebeurde het dat ik weer eens mocht genieten van de wondere wereld van de incassobureau’s.

Zoals bij zoveel incassobureau’s doet men er alles aan om je maar niet te woord te staan, behalve wanneer ze zelf contact met je opnemen om het geld uit je zak te kloppen. Telefonische wachtrijen waarin je minimaal 20 minuten mag vertoeven zijn eerder regel dan uitzondering en in die tijd vertelt een dame je elke 30 seconden dat je beter een online formuliertje kunt invullen. Maximaal geld verdienen met minimale inspanning, lijkt het wel…

Toen ik eindelijk een medewerker aan de lijn kreeg, werd mij te kennen gegeven dat bezwaar maken tegen de vordering alleen schriftelijk kon. Ik besloot eens te vragen hoe men, gezien de beperkte persoonsgegevens, men bij mij terecht was gekomen. Men gaf aan deze uit de BRP (Basis Registratie Personen) gehaald te hebben. Aangezien ik op deze gegevens geheimhouding heb laten zetten, moesten deze gegevens er wel door een gerechtsdeurwaarder uit zijn gehaald. Echter, men handelde nu als incassobureau en niet als gerechtsdeurwaarder, waardoor mijn inziens de gegevens illegaal verkregen waren. Zo werkt dat tegenwoordig blijkbaar. We hebben een onbetaalde rekening en we gaan wel even in de BRP grasduinen om een poppetje te vinden die we de rekening kunnen sturen…

Hierop heb ik een zeer duidelijk bezwaar gestuurd waarin ik mijn geld binnen 14 dagen terug eiste. Zou dit niet gebeuren, dan zou ik juridische stappen jegens GGN gaan ondernemen. Je voelt hem al aankomen. Als ze wat van je moeten, dan blijven ze je continu lastigvallen, maar is het andersom dan blijft het oorverdovend stil.

In tegenstelling tot mijn vorige ervaring met de incasso-cowboys, was inmiddels de AVG in werking getreden. Dus heb ik op basis daarvan GGN verzocht mij een overzicht te sturen van welke gegevens ze van mij verwerkten, de herkomst van de gegevens, waarvoor deze gegevens werden gebruikt en wie er allemaal toegang had gehad tot die gegevens. Ook bij de gemeente Nijmegen heb ik eenzelfde verzoek ingediend. Uiteraard wilde ik deze gegevens binnen 4 weken ontvangen, conform de termijn die daartoe in de AVG gesteld is. Deze gegevens, gecombineerd met de stukken van het incassobureau zullen de basis vormen voor de officiële klacht die ik bij de Authoriteit Persoonsgegevens zal indienen tegen incassobureau GGN.

Omdat ik na 14 dagen absoluut niets meer vernomen had van GGN, besloot ik nog een laatste courtesy call te plegen. Na weer een half uur van mijn leven verspild te hebben in de GGN-wachtrij, kreeg ik te horen dat er nog helemaal niets met mijn bezwaar gedaan was. Ik heb ze toen haarfijn uitgelegd dat de door mij gestelde termijn voorbij was en dat ik met mijn jurist contact ging opnemen over het opstarten van een zaak tegen GGN. Blijkbaar was dit voor GGN reden om nu wel in actie te komen en vlogen de excuses mij nu ineens om de oren. Uiteindelijk heb ik ze twee dagen respijt gegeven en elke dag belde er wel één of meerdere medewerkers van GGN op om mij op de hoogte te houden van de afhandeling van mijn dossier.

Zo werd ik gebeld door de AVG-functionaris die mij probeerde te overtuigen dat ze correct gehandeld hadden inzake mijn persoonsgegevens. Ik heb haar duidelijk verteld dat ze die discussie maar moest gaan voeren met de Autoriteit Persoonsgegevens wanneer mijn klacht behandeld werd. Ook werd ik gebeld door iemand die mij vertelde dat ze naar aanleiding van mijn bezwaar contact op zouden gaan nemen met Bol.com en dat ze op basis van de gegevens die door Bol.com verstrekt zouden worden heel snel en eenvoudig konden zien of er sprake is van fraude. Say what?! Blijkbaar kan men dus eenvoudig zien of er sprake is van fraude, maar kiest men er dus voor om dat pas te doen nadat je iemand beschuldigt van wanbetaling en probeert geld uit de zak te kloppen? Blijkbaar neemt men ook niet de moeite om dit te doen nadat er bezwaar gemaakt is? Blijkbaar neemt men die moeite pas wanneer iemand je juridisch dreigt aan te pakken en melding te gaan maken van je wanpraktijken?

Daarmee wordt de ware aard van de incasso-industrie weer pijnlijk zichtbaar. Op hun websites staan allemaal mooie verhalen over hoe ze zo sociaal voelend zijn en altijd zullen zoeken naar passende oplossingen en meer van die prietpraat. In de praktijk blijken het eenvoudigweg een stelletje graaiers die proberen over andermans rug geld te verdienen. Regelrechte witte-boordencriminaliteit…

Ik heb dan ook besloten om voortaan enkel nog eenmalig op vorderingen van deze lagere levensvormen te reageren middels een mailtje met daarin de tekst:

Ik wijs uw vordering af. Mocht u toch geld aan mij willen verdienen, dan laat u zich maar omscholen tot een eerlijk beroep en kunt u een offerte uitbrengen wanneer mijn schijtpijp verstopt zit.

De groeten!

Nieuwe ergernis: de DecoratieMarkt

Decoratiemarkt

Het is vakantie en dat betekent dat ik weer eens wat ga klussen. Dit jaar ging ik een loungebank en een tuinpoort maken. Aangezien ik geen professionele timmerman ben, heb ik op internet wat instructie-video’s bekeken om een idee te krijgen hoe het moet. Om te beginnen had ik metalen frames nodig omdat ik twee tuinpoorten ging maken over een afstand van ruim twee meter. Na wat zoeken bleek Gamma een aardige aanbieding te hebben voor deze frames maar deze aanbieding was een stuk minder interessant na de verzendkosten. Gratis levering was mogelijk indien je er tegelijkertijd voor 200 euro aan hout bij bestelde. Het probleem is echter dan Gamma enorm duur is wanneer je een beetje fatsoenlijk hout wilt hebben, dus vroeg ik me af of ik de frames niet kon ophalen in een vestiging.

Op de website van Gamma kun je tegenwoordig chatten met de klantenservice, dus stelde ik daar mijn vraag. Het antwoord dat ik daar kreeg wekte mijn verbazing. Bij sommige producten kon dit wel, bij andere producten niet. Nu had ik toch specifiek aangegeven welke producten ik wilde bestellen, maar de medewerker kwam niet verder dan dat ik maar moest bestellen zodat ik in de checkout misschien zou zien of ik de producten in een vestiging kon ophalen. Blijkbaar had deze medewerker geen zin om dit voor mij na te kijken. Na zo’n 10 minuten heb ik het maar opgegeven, want blijkbaar is service bij Gamma een afdeling en geen mentaliteit.

Uiteindelijk ben ik maar naar een vestiging gegaan en heb ze daar besteld, wat toch een beetje vreemd is anno 2018. Gamma had vervolgens 2 weken (!) nodig om die poorten in de vestiging te krijgen, maar goed…. ik had een klein voordeeltje gescoord. Bij het ophalen besloot ik een aanhangertje te huren. Je gelooft werkelijk niet wat een enorme papierwinkel dit is. Het aanvragen van een paspoort of rijbewijs is nog simpeler! De bestelde poorten moesten uit het magazijn gehaald worden. Vanuit de winkel zag ik ze al buiten op een pallet staan, maar de medewerker die ze uit het magazijn moest halen liep er eerste 20 minuten omheen en nadat er twee collega’s bijgehaald werden had ie pas door dat wat tuinpoort-frames waren. Nu is natuurlijk algemeen bekend dat het bouwmarktpersoneel niets meer is dat een clubje kinderen die geen idee hebben wat ze aan het verkopen zijn. Misschien is dat ook wel de reden dat bouwmarkten tegenwoordig meer decoratiemarkten zijn. De focus ligt de laatste jaren steeds meer op allerlei decoratieve spullen in plaats van (ver)bouwen. Klussen lijkt steeds meer knutselen te worden.

Nu ik de frames voor mijn tuinpoort binnen had, werd het tijd om een hout aan te gaan schaffen. Een kleine prijsvergelijking leert dat je wel compleet gestoord moet zijn om je hout bij een zo’n decoratiemarkt te bestellen. Het hout bij een bouwmarkt is simpelweg erg duur! Veel beter kun je even oriënteren bij een houthandel in de buurt. Hoewel Gamma adverteert met gratis zagen voor Gamma-kaarthouders, blijkt al snel dat men tuinhout niet zaagt. Daarbij komt dat je bij de houthandel ook nog eens erg prettig advies krijgt en ze zonder problemen het hout zagen volgens jouw wensen, dus ook als er schuin gezaagd moet worden. Ook kun je er vaak heel voordelig schroeven kopen van veel betere kwaliteit dan de gemiddelde decoratiemarkt-troep. Zelfs al hebben ze niet de specifieke schroeven op voorraad, dan kan men je vaak prima adviseren waar de dichtstbijzijnde ijzerwaren-handel is die je verder kan helpen.

Zo is het toch wel bijzonder dat Gamma metalen frames en hout verkoopt om een tuinpoort te maken, maar de zelfborende schroeven die je nodig hebt om het hout tegen de frames te schroeven verkopen ze niet op de juiste lengte en ook niet met een verzonken kop. Kortom: een incompleet assortiment.

Om het hout op te halen had ik even een aanhanger nodig en omdat de lokale aanhangerverhuurder niets meer beschikbaar had, was ik genoodzaakt om er eentje voor het dubbele bedrag te huren bij de Gamma in Beuningen. Na de complete papierwinkel kreeg ik de vraag of ik een net had voor over de aanhanger. Bij elke aanhangerverhuurder in Nederland wordt er een net bijgeleverd omdat het wettelijk verplicht is om zo’n ding over je lading heen te gooien en je anders een fikse boete riskeert, maar de Gamma-medewerker moest eerst even navragen of er wel een net bijgeleverd mocht worden. Ze dacht namelijk dat het net alleen bijgeleverd mocht worden wanneer je de gratis aanhanger meeneemt omdat je iets bij Gamma gekocht had. Met andere woorden: Als je er de hoofdprijs voor betaalt krijg je volgens die beredenering ook nog eens minder geleverd. En natuurlijk is het heel logisch dat je een aanhanger-net hebt wanneer je zelf niet over een aanhanger beschikt. Na wat aandringen besloot ze toch een hersencel bij te schakelen en ging ze het toch maar even navragen, waarna ik alsnog een net meekreeg.

Nu zijn dit de kleine teleurstellingen die je standaard bij een decoratiemarkt tegenkomt en die we allemaal wel herkennen. Je vraagt je hierdoor steeds meer af of dit soort bedrijven in de nabije toekomst nog wel relevant is… Het assortiment is meer gericht op knutselaars en het personeel heeft nauwelijks kennis van wat ze verkopen. Misschien moeten ze het dan hebben van het zorgen voor een prettige winkel-ervaring? Nou, ook die is ver te zoeken. Tijdens het klussen heb ik diverse vestigingen van Gamma bezocht in Nijmegen, Beuningen en Elst. Steeds wanneer ik dacht dat het niet erger kon, werd ik weer verrast door de onprofessionaliteit van het personeel.

In Beuningen vond de kassamedewerkster het nodig om tijdens het afrekenen te Whatsappen. Haar telefoon lag letterlijk voor de kassa en ze was er drukker mee dan met de kassa zelf. Ik besloot het management hierop aan te spreken en de reactie was veelzeggend. Met een zucht zei de leidinggevende: “Oh nee, alweer?” en daar bleef het zo ongeveer wel bij. Blijkbaar had ze niet door dat ze hiermee aan mij als klant aangaf dat het veel meer gebeurde en dat ze niet bepaald voornemens was om er iets aan te doen. Blijkbaar is een ongeïnteresseerde houding van het personeel naar de klanten toe geen probleem..

Twee dagen later ging ik bij Gamma Nijmegen Nieuwe Dukenburgseweg op zoek naar een stukje touw, een stukje ketting en een cirkelzaag. Na zo’n tien minuten voor het schap gestaan te hebben, koos ik het touw en de ketting. In het schap lag een betonschaar en een handgeschreven stukje papier gaf aan: “U kunt een medewerker vragen om voor u de ketting af te knippen”. Nu ben ik geen taalvirtuoos, maar het woordje “kunt” suggereert toch echt dat het optioneel is. Aangezien er nog steeds geen medewerker te bekennen was, knipte ik een stukje touw en ketting af, keek nog even naar de prijs en begaf mij naar de kassa. In al mijn naïviteit dacht ik dat de kassa-medewerker de PLU-code voor de producten wel zou kennen of kon opzoeken. Eenmaal bij de kassa bleek dit niet het geval. De kassamedewerker vroeg of ik een bonnetje voor het touw en de ketting had. Deze had ik natuurlijk niet en op mijn vraag of die in het schap erbij lagen zei ze vriendelijk dat het de bedoeling was dat enkel een medewerker deze zou afknippen. Ze verzocht een collega om dit bonnetje alsnog even te maken. Tot mijn verbazing werd ik toen even afgeblaft door die collega die me op een zeer agressieve toon duidelijk maakte dat “dat niet de planning was” en dat er allemaal bordjes hingen waarop dat stond. Blijkbaar had dit exemplaar niet door dat de correcte term zou zijn dat “dat niet de bedoeling” was, maar gezien haar gedrag bleek ze toch al te beschikken over de intelligentie van een komkommer en leek het me niet zinvol om haar daarop te wijzen. Nog even gaf ik aan dat er een betonschaar in het schap lag en ik er vanuit was gegaan dat het self-service was, maar ook dit werd weer beantwoord door dezelfde tirade. Na die tirade begaf ze zich naar het schap om het bonnetje te maken.

Na ruim vijf minuten was ze nog steeds niet terug en de kassa-medewerker bood haar excuses aan voor het lange wachten. Ik reageerde hierop dat het geen probleem was, maar dat ze haar collega wellicht eens een cursus klant-vriendelijkheid en omgangsnormen kon aanbieden. Vanuit de lange rij klanten die inmiddels ontstaan was kwamen de goedkeurende opmerkingen en bijval.

Overigens bleek bij het afrekenen dat ik anderhalve meter ketting had gekocht, maar dat ik 2 meter moest afrekenen. Dit stond natuurlijk ook nergens aangegeven. De communicatie bij Gamma kan op zijn zachtst gezegd een stuk beter! En zelfs dan zou het in het kader van de klantvriendelijkheid verstandig zijn van een medewerker om mij hierop te attenderen.

cirkelzaag
De cirkelzaag die ik online bestelde omdat ik bij Gamma als klant afgeblaft werd.

Omdat het nogal warm was en ik verder wilde met klussen, besloot ik om deze keer maar niet naar het management te vragen en ook de cirkelzaag, waarin ik geïnteresseerd was, niet aan te schaffen in deze winkel die klanten zo schoffeert. In plaats daarvan besloot ik thuis een cirkelzaag online te bestellen en even een review te plaatsen op de Facebook-pagina van het betreffende Gamma-filiaal. Geheel volgens verwachting kwam hier geen reactie op van Gamma of haar klantenservice. Blijkbaar is het niet te moeite waard om eens te onderzoeken hoe het kan gebeuren dat je een omzet van €100 misloopt omdat je medewerkers klanten afblaffen bij een omzet van nog geen €10…

Intussen had ik nog wat meer spulletjes nodig, maar ik had geen zin meer om mijn geld te besteden bij zo’n onprofessionele,klant-hatende decoratiemarkt. Tijd om eens te kijken naar alternatieven. Ik kwam uit bij ToolStation: een soort hybride bouwmarkt waar je online kunt bestellen. Je bestelling kun je ophalen bij één van hun vestingingen of ze versturen je bestelling gratis vanaf €10. Ik bestelde en kreeg een bericht dat mij spulletjes over 15 minuten klaar zouden liggen in de vestiging in Nijmegen. Ik besloot om direct naar het filiaal te rijden en daar aangekomen was een medewerker bezig met het klaarmaken van mijn bestelling. In mijn bestelling zat een grondpin door mijn tuinpoort die ook nog eens ruim 70% goedkoper was dat bij de decoratiemarkt. Ik werd bijzonder vriendelijk te woord gestaan door de medewerker kreeg ook nog heel bruikbaar advies over mijn sanitair-vraag. Het contrast met die klant-hatende Gamma kon bijna niet groter zijn: Eenvoudig bestellen, direct ophalen, veel lagere prijzen, vriendelijke medewerkers, geen lange rijen én goed advies. De keuze tussen de decoratiemarkt en deze club is een absolute no-brainer. (leuk detail is dat in Nijmegen de vestiging van ToolStation tegenover de Gamma ligt)

Ik verwacht dat de decoratiemarkten de komende jaren nog veel concurrentie gaan krijgen van dit soort bedrijven en dat ze er ook geen antwoord op zullen hebben. Uiteindelijk zullen ze waarschijnlijk terecht komen in het rijtje omvallende retailers zoals V&D, Hema, Blokker, enz, waarbij de vraag niet is óf ze omvallen, maar wanneer…

Domotica met OpenHAB

openhab

Nadat ons huis geautomatiseerd was met Domoticz, leek het me interessant om eens een ander Domotica-systeem te gaan proberen op de Raspberry Pi. Ik kwam uit bij OpenHAB, wat staat voor Open Home Automation Bus.

OpenHAB integreert verschillende domotica-technieken in een enkelvoudige software-oplossing. Een kleine waarschuwing vooraf: het is geen kant-en-klare consumentenoplossing en en er moet best wel wat geconfigureerd worden. Daar staat tegenover dat dat het systeem heel veel oplossing biedt en behoorlijk goed uitbreidbaar is. Je kunt er veel oplossing op ‘inhaken’, er zelf uitbreidingen voor schrijven of gebruik maken van de uitbreidingen die de community beschikbaar stelt.

Na de initiële installatie van OpenHAB kun je eenvoudig uitbreidingen installeren waaronder HomeKit integratie en koppelingen met Zwave en Ikea’s Trädfri. Je hebt dan al snel al je Ikea-verlichting en Zwave devices tot je beschikking om er een geweldig domotica-systeem mee te bouwen, maar daarvoor moet je wel de concepten van OpenHAB begrijpen zoals Things, Channels, Binding en Items.

Installatie op een Raspberry Pi

De Raspberry Pi (en vooral versie 3B) leent zich uitstekend om een Domotica-systeem mee op te bouwen. Het installeren van OpenHAB is zeer eenvoudig, maar je hebt er wel een beetje geduld voor nodig.

Voor de Raspberry Pi is OpenHABian ontwikkeld: een SD-card image met een voorgeconfigureerde installatie van OpenHAB. Je hoeft alleen de laatste versie van het image-bestand te downloaden en op een SD-card te plaatsen met een applicatie zoals bijvoorbeeld Etcher.

Zodra je de image op de Sd-card hebt gezet, plaats je de SD-card in de Raspberry Pi en start hem op. De installatie wordt nu uitgevoerd. Dit kan behoorlijk lang duren. Het vervelende is dat het beeld van je Raspberry Pi tijdens de installatie op zwart gaat. Geen nood, de installatie loopt dan gewoon door. Bij mij duurde het tot wel 45 minuten alvorens er weer iets op het beeld verscheen. Je moet dus behoorlijk wat geduld hebben en de verleiding weerstaan om tussentijds de Raspberry Pi opnieuw te starten.

Zodra de installatie afgerond is, kun je de web-interface openen via http://openhabianpi:8080.

Ook heb je de mogelijkheid om in te loggen via SSH:

ssh openhabian@openhabianpi (wachtwoord = openhabian)

Wanneer je via SSH bent ingelogd, kun je de OpenHABian Configuration Tool gebruiken om de software te upgraden en backup’s te maken en terug te zetten.

WiFi instellen

Als je Raspberry Pi voorzien is van WiFi dan kun je, nadat je de image op de SD-card hebt gezet, het bestand openhabian.conf openen en daarin je WiFi-instellingen configureren:

wifi_ssid="<naam_van_je_netwerk>"
wifi_psk="<je_wifi_wachtwoord>"

Binnenkort meer over hoe je je devices configureert…

 

Wat is jullie WiFi-wachtwoord?

smartphones

Je kent het wel: de kinderen van je bezoek zitten in de puberteit en dan kunnen ze natuurlijk geen minuut zonder WiFi. Op een verjaardag wordt je eerst gefeliciteerd en vervolgens krijg je de vraag wat het WiFi-wachtwoord is.

Om ons bezoek van dienst te zijn hebben we een gastennetwerk ingericht waarmee het bezoek verbinding kan maken, maar nog steeds moeten we vertellen wat het WiFI-wachtwoord is. Je zou denken dat daar anno 2018 toch een eenvoudigere oplossing voor zou moeten zijn. Welnu, die is er!

Via een QR-code kun je tegenwoordig netwerkinstellingen inclusief wachtwoord doorgeven aan iOS- en Android-devices. Kwestie van even de code scannen en je kunt verbinding maken met het netwerk.

Instructie-kaart verbinden met gastennetwerk

Daarom besloot ik om een bordje te maken met daarop een code die ons bezoek kan scannen met hun smartphone of tablet, waarna het apparaat automatisch verbinding maakt met ons gastennetwerk. Zo is ons huis nóg meer voorbereid op de toekomst…

Daar zijn de cowboys weer…

Cowboys

Een tijdje geleden schreef ik over de cowboys van AfterPay, die mij voor de rechter sleepten op basis van mijn voornaam, achternaam en geboortejaar. Na het inschakelen van een advocaat besloot AfterPay vlak voor de rechtszitting hun keutel in te trekken en daarna hoorde ik niets meer. Geen excuses, geen briefje, geen bloemetje… helemaal niets.

Je zou verwachten dat ze hun lesje wel geleerd hadden en veel beter fraudemanagement zouden gaan toepassen maar helaas blijkt het nog steeds een lucratief businessmodel om onschuldige burgers te dreigen met incassobureaus in plaats van gedegen fraudemanagement want tot mijn verbazing kreeg ik wederom vorderingen van AfterPay.

Blijkbaar had ik weer goederen besteld en de daarop volgende rekeningen niet betaald. De goederen niet alleen besteld bij dezelfde webshops als de vorige keer, ze waren ook afgeleverd op dezelfde woonadressen! Alleen het e-mailadres dat was gebruikt, week een klein beetje af. In plaats van rutgerkirkels1975@gmail.com was nu rutgerkirkels75@gmail.com gebruikt.

De vorige keer heb ik Syncasso, het incassobedrijf dat AfterPay gebruikt, mijn echte e-mailadres gegeven om de facturen te ontvangen die ik nodig had voor de aangifte bij de politie. Voor het gemak had men nu dit e-mailadres gebruikt om de vorderingen naartoe te sturen. Blijkbaar vond niemand het vreemd dat dit adres niet alleen afweek van het gebruikte adres bij de bestelling maar ook de fraudezaak die gelogd was op mijn naam werd niet bekeken, terwijl mijn echte e-mailadres vanuit dat dossier kwam.

Op de website van Syncasso staat een quote van Marcello Driesenaar:

Waarom zou je met harde hand ingrijpen als je met harde data een hoop ellende kunt voorkomen?

 

Nou, Marcello… misschien moeten jullie de marketingpraat op jullie website maar eens in de praktijk gaan brengen!

De hele exercitie begint dus gewoon weer opnieuw. Ik heb contact opgenomen met het incassobureau om de vorderingen (totaal €476,73) af te wijzen. De incassomedewerker gaf aan dat ze met AfterPay zouden gaan overleggen, maar kon niet vertellen wanneer ze weer contact met mij zouden gaan opnemen. Toch grappig dat ze zelf meteen met uiterlijke termijnen gaan strooien maar wanneer de situatie omgekeerd is blijken dit soort termijnen ineens minder belangrijk.

Na het gesprek met Syncasso heb ik besloten om maar weer een klein onderzoekje te starten en contact op te nemen met de betrokken webwinkels. Met name bij WeFashion werd ik goed geholpen. Binnen enkele minuten hadden ze het vorige incident gevonden in hun systeem en gaf men aan dat men intern even moest overleggen in verband met privacy-wetgeving. De volgende dag werd ik al teruggebeld en gaf men aan dat men de gegevens graag wilde verstrekken, maar om te verifiëren dat ik de juiste persoon was wilde men graag een kopietje van mijn legitimatie, waarbij ze keurig doorgaven welke gegevens ik daarop kon doorstrepen in verband met mijn eigen privacy. Het kwam op mij zeer professioneel over en doet mij deugd dat er bedrijven zijn die dit soort zaken uiterst serieus nemen.

Vanwege mijn vorige ervaring met AfterPay heb ik maar weer mijn advocaat ingeschakeld. Omdat identiteitsfraude een strafbaar feit is, besloot ik ook maar weer eens te bellen met de politie via 0900-8844 (0900-TUIG) en een afspraak te maken om wederom aangifte te doen. Ook deze keer zal ik de politie voorzien van de metadata die ik middels de benaderde ondernemers verkregen heb.

Ook heb ik inmiddels contact met de redactie van het consumenten Kassa van BNN/VARA. Wellicht is dit onderwerp interessant genoeg voor hen om er een item over te maken. Tijdens mijn contacten met ondernemers kreeg ik veelal te horen dat dit soort fraudegevallen veel voorkomt. Ook de politie gaf aan dat veel mensen toch maar betalen omdat ze niet naar de rechter durven te gaan. Intussen blijft AfterPay gewoon vorderingen versturen en doet men (intussen aantoonbaar) onvoldoende aan fraude-onderzoek.

Heb je zelf een soortgelijke ervaring? Neem dan contact met mij op. Misschien wordt dan duidelijk hoe groot dit probleem werkelijk is en kunnen we AfterPay er van overtuigen te stoppen met dit soort achterlijke praktijken!

Wil je je ervaring delen? Gebruik dan het onderstaande contactformulier:

De cowboys van AfterPay

cowboys

Iedereen die weleens iets online koopt heeft het weleens voorbij zien komen: AfterPay, een betaalmethode waarbij je je bestelling achteraf betaalt. Persoonlijk vind ik het niks om “op de reutel” dingen te kopen. Als ik iets wil hebben dan zorg ik ervoor dat ik over de financiële middelen beschik alvorens ik tot een aankoop over ga. Net als veel mensen maken ik gebruik van iDeal en bij voorkeur gebruik ik mijn creditcard. Het voordeel van een creditcard is dat je aan alle kanten verzekerd bent in het geval dat je bestelling niet of beschadigd geleverd wordt.

Ik heb dus nog nooit de service van AfterPay gebruikt en was ook niet van plan om het te gaan gebruiken. Sinds kort weet ik zéker dat ik er ook nooit iets mee te maken wil hebben. De reden hiervoor? Het zijn een stelletje financiële cowboys!

Zoals gezegd heb ik nog nooit zaken gedaan met AfterPay, maar daar dachten zij anders over… ze sleepten me zelfs voor de rechter! In deze blog vertel ik je hoe AfterPay in plaats van fraude-management liever inzet op het voor de rechter slepen van argeloze burgers.

Op 4 oktober kreeg ik van het incasso-bureau Syncasso een drietal vorderingen binnen. Er werd gesteld dat ik spullen had gekocht bij Toyhouse.nl, schuurman-schoenen.nl en wefashion.com. In de vorderingen werd natuurlijk primair verwezen naar een website waar mijn dossiers al klaar stonden zodat ik ze kon inzien en betalen (of een betalingsregeling kon treffen). Natuurlijk werden de incassokosten per vordering al medegedeeld in de ontvangen brieven. Of ik even €120 wilde aftikken. Nou, ik dacht het niet!

Binnen 5 minuten heb ik een mailtje gestuurd naar Syncasso met het bericht dat ik de vorderingen afwees omdat ik nimmer bij de genoemde bedrijven iets had besteld en al helemaal niet via AfterPay had gekocht. Ook gaf ik aan dat ik een vermoeden had van identiteitsfraude en dat ik bereid was mee te werken aan een onderzoek. Blijkbaar typen ze bij Syncasso alleen maar vorderingen, want een reactie op mijn e-mail vonden ze blijkbaar teveel werk. Twee weken gingen voorbij zonder een enkele reactie. Zelf vond ik het niet de moeite om er achteraan te bellen. Ik heb wel belangrijkere dingen te doen.

Op 27 oktober kreeg ik iemand aan de deur, die zich voorstelde als gerechtsdeurwaarder. In eerste instantie verwachtte ik dat het een incasso-medewerker was die zich weer eens voor deed als deurwaarder (die praktijken kennen we inmiddels wel..) maar nee, deze meneer was echt een gerechtsdeurwaarder en hij kwam een dagvaarding afleveren! Ik vond het wel een grappige situatie aangezien ik niet eens een reactie op mijn mailtje had ontvangen. Ik besloot niet met de man in discussie te gaan en wenste hem een fijne dag.

Het was me nu wel duidelijk dat ik de vorderingen beter niet meer kon negeren. Aandachtig las ik de dagvaarding door en mijn vermoeden van identiteitsfraude werd bevestigd. Er was gebruik gemaakt van een e-mailadres dat helemaal niet van mij was: rutgerkirkels1975@gmail.comVreemd genoeg hadden zowel AfterPay als Syncasso hier alle correspondentie naartoe gestuurd. Ik dacht altijd dat wanneer het menens werd, men wel een WIK-brief zou sturen maar helaas vond men het wel voldoende om een mailtje te sturen en zodoende kwam ook deze in de malafide mailbox.

Ik besloot even te bellen met het incasso-bureau en daar werd ik te woord gestaan door een vriendelijke dame die mij kon vertellen dat ik niet de eerste was die belde over dit dossier. Er bleek al eerder iemand over gebeld te hebben, maar die kon mijn geboortedatum niet geven waardoor dat gesprek vrij vlot afgelopen was. Ook kon ze mij vertellen dat er nog meer vorderingen lagen waarvoor ik nog geen dagvaarding had ontvangen. Nadat ik haar mijn echte e-mailadres had gegeven stuurde ze die vorderingen naar mij door.

Voorzien van een dagvaarding en een stapel vorderingen voelde ik enige strijdvaardigheid in mij opkomen. Blijkbaar kan iedereen via AfterPay aankopen doen met slechts een voornaam, achternaam en een geboortedatum zonder dat er een verdere controle plaats vindt! Als er vervolgens niet betaald wordt, zoekt men er wel een persoon bij en die slepen ze dan wel voor de rechter. Deze keer was ik dus de pineut.

Nu ik de vorderingen en de daarbij behorende facturen in mijn bezit had, had ik eindelijk inzage in wat er op mijn naam besteld was en bij wie. Het bleek dat er voornamelijk kleding, schoenen en speelgoed besteld was. Het totale bedrag zat in de 3 nullen-range. Ik besloot eerst maar eens zelf een klein onderzoekje uit te voeren.

Ik nam contact op met de bedrijven waar de spullen besteld waren. Bij alle bedrijven die ik belde werd ik erg vriendelijk te woord gestaan en de medewerkers die ik sprak gaven alle medewerking. Ik vroeg de meta-data van de bestellingen op zoals datum, tijd en IP-adres. Steeds weer werd er gebruik gemaakt van hetzelfde valse e-mailadres. Soms kreeg ik niet meteen deze gegevens omdat men in verband met privacy-wetgeving eerst moest overleggen wat ze mochten verstrekken. Er werd gelukkig zorgvuldig mee omgegaan. Het was voor deze bedrijven natuurlijk ook vervelend. Ze hadden vol vertrouwen de betaalmethode van AfterPay in hun website ingebouwd, waarschijnlijk niet wetende dat er zo eenvoudig mee gefraudeerd kon worden.

Het verhaal van de medewerkster bij Schuurman Schoenen bleef me het meeste bij. Zeer begripvol stond ze me te woord en kon me melden dat ik zeker niet de enige was. Ze had reeds vele telefoontjes ontvangen, waaronder een telefoontje van een mevrouw van 86 jaar die ook het slachtoffer van deze identiteitsfraude geworden was. Nu vind ik het al vervelend genoeg dat mij dit overkomt, maar wanneer (wellicht minder weerbare) senioren ook de dupe worden, begint mijn bloed te koken! Fraudeurs maken zo vele slachtoffers en AfterPay faciliteert het gewoon!

Ook de medewerkers van We Fashion en ToyHouse gaven volledige medewerking. De medewerker van ToyHouse bevestigde zelfs dat men fraude vermoedde vanwege de vele bestellingen met e-mailadressen in de vorm van <voornaam><achternaam><geboortejaar>@gmail.com die allemaal AfterPay als betaalmethode hadden. Dit vermoeden had men ook gemeld bij AfterPay, maar gezien de telefoontjes die men nog steeds kreeg had hij sterk het vermoeden dat AfterPay niets met hun melding gedaan had.

Gewapend met nog meer verzamelde informatie deed ik onderzoek naar de adressen waar de bestellingen waren afgeleverd. Het bleek om twee adressen te gaan in Hengelo en Zeist. Na wat speurwerk kwam ik erachter dat deze adressen ten tijde van de bestellingen te koop en te huur stonden en dus onbewoond waren. Blijkbaar had ook deze informatie geen alarmbellen doen rinkelen bij AfterPay…

Nu werd het tijd om een advocaat in te schakelen, te meer omdat ik wel zin had om AfterPay voor de rechter te confronteren met hun wanpraktijken. Mijn advocaat ging meteen aan het werk. Allereerst vroeg ze uitstel voor de zitting om genoeg tijd te hebben om een verweer op te stellen. Ik schreef ze alle betrokken partijen aan om hen mede te delen dat verdere communicatie enkel nog via haar zou verlopen. Ik gaf haar te kennen dat ik bijzonder graag voor de rechter wilde verschijnen. Hierop heeft ze ook aan de rechtbank aangegeven dat dit onze wens was.

Op 15 oktober heb ik me met mijn onderzoekje gemeld op het politiebureau in Nijmegen gemeld en aangifte gedaan van identiteitsfraude, bij de politie bekend als overige horizontale fraude. De aangifte werd via mijn advocaat ook opgenomen in het verweer.

Omdat ik de smaak inmiddels wel te pakken had, besloot ik bij AfterPay eens op te vragen welke gegevens van mij daar opgeslagen waren. Zij zijn immers verplicht mij deze gegevens te verstrekken op basis van de Wet Persoonsgegevens artikel 35, lid 1 t/m 4. Ik viel bijna van mijn stoel van het lachen toen ik daarop een reactie kreeg van AfterPay: men had geen gegevens van mij! Ik had toch echt mijn volledige naam, geboorteplaats en geboortedatum doorgegeven…. Ze kenden mij dus blijkbaar niet, maar hadden mij wel gedagvaard!RechterOp 20 december (kort voor de geplande zitting bij de rechtbank) kwam er bericht van AfterPay en Syncasso. Men had besloten de zaak te royeren. Zo rolt AfterPay dus: met een systeem dat rammelt doodleuk fraude faciliteren en onschuldige burgers dagvaarden. Als vervolgens AfterPay met feiten om de oren gekletst wordt wacht men tot nét voor de rechtszaak om hun keutel in te trekken. Blijkbaar hanteert deze AfterPay een businessmodel waarbij het lucratiever is om te dreigen met rechtszaken dan te investeren in fraudemanagement.

Na dit hele gebeuren zou je uit fatsoen natuurlijk je excuses kunnen aanbieden als bedrijf voor het feit dat je iemand valselijk beschuldigd hebt, puur op basis van iemands naam en geboortejaar. Helaas laat ook hier AfterPay zijn ware aard weer zien… geen belletje, briefje, kaartje of bloemetje…helemaal niets!

Intussen heb ik wel uitgevonden hoe ik in de toekomst kan voorkomen dat men mij weer zoiets flikt: AfterPay blijkt een blacklist te hanteren waarvoor je je als consument kunt aanmelden. Op deze manier geef je bij voorbaat al aan dat je geen gebruik wenst te maken van hun diensten. Het aanmelden hiervoor kan via specialdesk@afterpay.nl.

Mocht je zelf iets soortgelijks meemaken en vorderingen binnen krijgen van een incassobureau, wijs deze dan per direct per e-mail af. Blijft het incassobureau bij hun standpunt dat je moet betalen, doe dan aangifte bij de politie en schakel indien nodig een advocaat in. Neem ook contact op met de ondernemers waar de bestellingen gedaan zijn. Ik heb gemerkt dat ze het waarderen  als je het meld en dat ze alle medewerking geven. Zij kunnen er natuurlijk ook niets aan doen dat AfterPay er zulke cowboy-praktijken op na houdt. Ze bieden via AfterPay de mogelijkheid om achteraf te betalen en krijgen vervolgens wel het gezeur van de fraudegevallen die AfterPay had kunnen voorkomen. AfterPay en hun incassobureau’s blazen wel hoog van de toren maar uiteindelijk trekken ze hun keutel in. Helaas betalen veel mensen toch maar om van het gezeur af te zijn. In dit geval moest AfterPay de kosten van mijn advocaat en de griffiekosten vergoeden. Als ze dit te vaak moeten doen, houden ze er vanzelf wel mee op en besluiten ze hopelijk tot een veel beter fraudemanagement.

Inloggen zonder wachtwoord met een sleutel

network security

Om een beveiligde verbinding op te zetten naar een andere computer op het internet wordt vaak SSH (Secure Shell) gebruikt. Hetzelfde protocol wordt door SFTP (Secure File Transfer Protocol), de veilige variant van FTP.

Je logt in met een SSH- of SFTP-client door middel van een gebruikersnaam en wachtwoord. Hoewel steeds meer mensen een veilig wachtwoord gebruiken is het nog steeds mogelijk om middels een “brute force” attack wachtwoorden te achterhalen. Daarnaast gebruiken veel mensen hetzelfde wachtwoord op verschillende plekken. Op zich is dit niet vreemd, omdat het lastig is om veel wachtwoorden te onthouden, maar erg verstandig is het niet. Je hebt immers geen zicht op hoe bijvoorbeeld een webshop jouw wachtwoord bewaart. Mocht die webshop gehackt worden en daarmee jouw wachtwoord, dan is het niet ondenkbaar dat men met die wachtwoord ook toegang probeert te verkrijgen tot je e-mail, social media account en nog veel meer.

Een veiligere manier om in te loggen is met een authenticatiesleutel. Deze inlogmethode is gebaseerd op asymmetrische cryptografie en bestaat uit een private en een publieke sleutel. De private sleutel staat op je eigen computer en de publieke sleutel staat op het systeem waarop je inlogt. In plaats van een wachtwoord in te voeren, log je enkel in met je gebruikersnaam. De computer waarop je inlogt, kent je publieke sleutel en en stuurt je een challenge. Jouw computer bewerkt deze vervolgens met je private sleutel en stuurt deze terug. De computer waarop je inlogt, kan je vervolgens authenticeren.

Dit biedt twee voordelen: je hoeft geen wachtwoord meer in te voeren en de sleutel zijn véél complexer dan een wachtwoord, waardoor het nagenoeg onmogelijk is om deze te kraken.

Als je werkt op Linux of een Mac, dan is het heel eenvoudig om een private en een publieke sleutel aan te maken met het volgende commando:

ssh-keygen -t rsa

Je wordt nu gevraagd waar je de sleutel op wilt slaan. Er wordt standaard een locatie in je home directory aangegeven. Als je op enter drukt zal deze locatie gebruikt worden. Wil je liever een andere locatie gebruiken dan kun je deze nu opgeven.

Enter file in which to save the key (/home/demo/.ssh/id_rsa):

Vervolgens wordt er gevraagd om een wachtwoord waarmee je private sleutel beveiligd wordt:

Enter passphrase (empty for no passphrase):

Hoewel je een leeg wachtwoord kunt geven (dus geen wachtwoord zet op je sleutel) is het aan te raden om altijd een wachtwoord op je private sleutel te zetten. Voer nu je wachtwoord nogmaals in te verificatie.

Je private en publieke sleutel zijn nu aangemaakt. Ze zijn beide te vinden in ~/.ssh

Tot slot kopieer je je publieke sleutel naar de machine waarop je wilt inloggen:

ssh-copy-id <gebruikersnaam>@<hostname.van.je.machine>

Bij dit proces wordt je wachtwoord gevraagd. Dit is de laatste keer dat je het in hoeft te voeren voor deze machine. Wel moet je nog even je private sleutel toevoegen aan je SSH agent:

ssh-add -K ~/.ssh/id_rsa

Om de sleutel toe te voegen moet je éénmaal je wachtwoord invoeren.

That’s it! Vanaf nu kun je inloggen zonder dat je wachtwoord hoeft in te voeren. Inloggen met SSH-sleutel wordt ook gebruikt door bijvoorbeeld GitHub en Digital Ocean.



De oplichters van European Business Number (EBN)

Deze week kreeg ik een formulier toegezonden van de EBN, wat staat voor European Business Number. Op het formulier stonden enkele gegevens van mijn bedrijf reeds ingevuld en er werd verzocht om de gegevens te controleren en het formulier retour te sturen. In eerste instantie krijg je de indruk dat het gaat om één of andere vage Europese instantie. Er wordt meteen begonnen over Europese belastingwetgeving en over het feit dat je bedrijf nog niet is opgenomen in het EBN-register.


Overduidelijk staan op de brief — FINAL CAL — en een filing deadline vermeld. De indruk wordt gewekt dat het dus erg belangrijk is dat je de gegevens controleert, aanpast waar nodig en retour stuurt. Uiteraard zit er een foutje in de gegevens.

Het ronde archief

Het ziet er allemaal erg officieel uit en in eerste instantie heb je ook het idee met een instantie van de Europese overheid te maken te hebben. Echter, als je goed leest blijkt dat het een commercieel bedrijf is en als je het formulier ondertekend retour stuurt, plaats je feitelijk een bestelling voor een vermelding in het register voor een bedrag van € 890 per jaar!

Daarom heb ik eens wat opgezocht over dit bedrijf op internet en werd al heel snel duidelijk dat het om oplichters gaat.

Het beste kun je dit schrijven dan ook meteen archiveren in het ronde archief… 😉 Dat scheelt toch weer €890 per jaar. U bent gewaarschuwd!



De internet-beunhaas

Afgelopen week heb ik in Oss bij vrienden een beetje aan het netwerk geklust omdat ze nogal last hadden van instabiel internetverkeer. De wifi-verbinding werkte traag en ook de bekabelde verbinding deed nogal eens moeilijk. Na wat speurwerk bleek een router aangesloten te zijn om als switch gebruikt te worden. De WAN-poort werd niet gebruikt en de DHCP-server was uitgeschakeld, maar het apparaat schakelde deze blijkbaar weer in wanneer de stroom eraf geweest was en twee DHCP-servers op hetzelfde netwerk met compleet andere instellingen gaat natuurlijk niet echt werken. De oplossing was dan ook vrij simpel: eruit met dat ding!

Omdat de wifi-verbinding ook niet lekker liep, had men op basis van “expert” een nieuwe router aangeschaft met 802.11ac. Op zich prima, maar aangezien de Ubee kabelmodem van Ziggo al als router functioneerde, leek het me verstandig om de nieuwe draadloze router als access point te configureren en in het reeds bestaande netwerk te hangen. Zo gezegd, zo gedaan… en hopla: een lekker snelle wifi-verbinding.

Men had echter ook al contact gehad met Ziggo en die hadden besloten dat de oude Ubee kabelmodem het beste vervangen kon worden door de nieuwe Connect Box. Deze zou men opsturen zodat onze vrienden hem zelf konden aansluiten.

Voor alle zekerheid heeft men toch iemand ingehuurd, die “er verstand van” zou hebben. Nu ben ik daar een voorstander van. Als je ergens geen verstand van hebt, kan het erg verstandig zijn om er iemand voor in te huren.

En vanavond was het zover…. ik werd gebeld. De ingehuurde monteur kwam er niet uit. Of ik even met de beste man kon overleggen. Tuurlijk, geen probleem! De man snapte niet waarom er geen verbinding via de wifi tot stand kwam. Hij had de WAN-poort van de router aangesloten op de Ziggo Connect Box maar kreeg geen internetverbinding.

Ik legde hem uit dat ik het apparaat als access point had geconfigureerd en dat hij enkel één van de LAN-poorten hoefde aan te sluiten op de Ziggo Connect Box. Uit zijn reactie merkte ik al een beetje dat hij mij niet helemaal snapte, want toen hij hoorde dat ik het ding geconfigureerd had, leek het hem verstandiger om de nieuw geplaatste wifi-router (die dus als access point aangesloten moest worden) dan maar te resetten. Dat zou betekenen dat het apparaat dan weer als router zou gaan werken en achter de Connect Box (wat ook een router is) zou worden aangesloten. Aangezien beide routers NAT (Network Address Translation) zouden draaien, zou dit natuurlijk onherroepelijk problemen gaan opleveren. Dit kon opgelost worden door de routefunctionaliteit van de Ziggo Connect Box uit te schakelen en hem in de zogenaamde “bridge mode” te plaatsen. De nieuwe wifi-router zou dan feitelijk de routefunctie van de Ziggo Connect Box overnemen.

Tegen beter weten in vroeg ik de man vriendelijk of hij de Ziggo Connect Box in bridge mode had gezet. Het antwoord was verrassend: hij gaf geen antwoord op mijn vraag en werd ineens een stuk onvriendelijker. Raaskallend vertelde hij dat hij deze oplossing al bij veel meer mensen had aangesloten en dat hij dit al 2,5 jaar deed. Toen trok ik mijn conclusie: hij had geen idee waar ik het over had! Het was weer eens zo’n beun de haas, die voor teveel geld niet werkende oplossingen aanbiedt. Op zich niet erg, maar dit soort prutsers realiseert zich nooit dat mensen die er wél verstand van hebben hun rotzooi achteraf weer op mogen komen ruimen!

De tirade aan de andere kant van de lijn deed mij doen besluiten om hem zijn gang maar te laten gaan. Met dit soort idioten ga ik geen discussie aan. Het kost me teveel tijd, is slecht voor mijn humeur en linksom of rechtsom moet ik achteraf de rotzooi toch op gaan ruimen.

Ik heb de man maar succes gewenst en nadat hij weg was heb ik nog even gebeld naar onze vrienden in Oss. Blijkbaar had hij zijn social skills ook al gebotvierd op de Ziggo helpdesk, maar die waren hem nogal beu en hadden de hoorn erop gegooid. Een paar simpele testjes wezen al snel uit dat de man exact het prutswerk had uitgevoerd waar ik al bang voor was. Hij had de nieuwe router achter Ziggo-router aangesloten. Beide met NAT-functionaliteit. Natuurlijk kun je dan surfen en ook je e-mail werkt prima, maar probeer maar eens fatsoenlijk je PlayStation te verbinden…. dat gaat dus niet werken. De bekabelde apparaten had hij gedeeltelijk aangesloten op de wifi-router en gedeeltelijk op de Connect Box. Hierdoor konden alle apparaten wel verbinding maken met het internet, maar de apparaten die via wifi gekoppeld waren, konden onmogelijk verbinding maken met de bekabelde apparaten die waren aangesloten via de Ziggo Connect Box. De apparaten die bekabeld waren aangesloten via de nieuwe router konden dat natuurlijk wel. Kortom: deze prutser had een situatie gecreëerd die voor een leek nooit meer op te lossen zijn, want dan moet je op zijn minste weten wat NAT is en door hebben dat het compleet verkeerd aangesloten is. Een leek denkt dan al snel (terecht) dat het probleem in het aangesloten apparaat zit en voor je het weet wordt er weer een computer afgeleverd bij de lokale computerboer die natuurlijk geen enkel probleem kan ontdekken, maar wel graag betaald wil worden voor zijn onderzoek van het apparaat.

De wifi-functionaliteit van de Ziggo Connect Box had de beste man uitgeschakeld, omdat volgens hem deze altijd slecht werkte. OK, de hardware in de door Ziggo geleverde apparatuur is inderdaad geen topspul, maar om het dan maar uit te schakelen en deze prutser zijn niet-werkende oplossing te laten installeren…. geef mij dan maar de wifi van Ziggo, die lossen het probleem in ieder geval op wanneer het niet (meer) werkt. Wanneer je als klant achteraf deze prutser belt omdat je netwerkproblemen hebt, zal hij je niet kunnen helpen omdat hij niet eens door heeft dat hij het probleem zelf heeft veroorzaakt!



Dit weekend ga ik maar even langs om andermans rotzooi weer op te ruimen. Mocht je in Oss wonen en het vermoeden hebben dat je ook met deze prutser te maken hebt, wees dan gewaarschuwd! Deze oplossing biedt hij, volgens eigen zeggen, bij alle Ziggo-klanten aan. Standaard adviseert hij een Sitecom WLR8100 1750AC router. Geen beste router, maar prima in te zetten als access point.

Kortom: de hardware is wel OK, maar laat in godsnaam deze prutser niet aan je netwerk klussen. Is het al te laat en heeft hij zijn prutswerk al geleverd? Laat dan even een berichtje achter in de comments zodat ik je op weg kan helpen om de rotzooi op te ruimen. Rest me alleen nog om deze beunhaas te wijzen op deze leerzame link: watbenjedan.nl

Thaise curry op de skottelbraai

Thaise curry op de skottelbraai

De afgelopen weken hebben we een beetje geoefend op de camping. Aangezien we geen ervaren kampeerders zijn moeten we nog een hoop leren over het opzetten en afbreken van onze vouwwagen maar ook over koken op de camping. Tot nu toe bood de campingsnackbar enig soelaas. Op zich geen probleem omdat we steeds slechts een weekend gingen kamperen. Maar als we straks wat langer gaan kamperen, zullen we toch iets gezonders moeten gaan eten.

Op de bermkeuken hebben we inmiddels al een keertje spaghetti carbonara gemaakt en een enkele keer een eitje gebakken. Tijdens de proefkamper-sessies merkten we op dat zo’n beetje iedereen op de camping gebruik maakte van een skottelbraai. Daarom hebben we onlangs ook maar zo’n ding aangeschaft.

Vandaag heb ik een gerecht, dat ik wel vaker thuis maak, bereid op de skottelbraai. Ik had zo’n mijn bedenkingen, maar ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast werd. Om de skottelbraai gemakkelijk schoon te maken, had ik een daarvoor speciale folie erop gelegd. Tijdens het bakken merkte ik weinig van deze folie, maar na afloop was de skottelbraai nog behoorlijk schoon en de folie was gewoon onder de kraan af te spoelen. Supergemakkelijk dus!

IMG_0672Het recept

Ingrediënten (voor 4 personen)

  • 500 gram kipfilet
  • Groene currypasta
  • 1 ui
  • 1 rode peper
  • 3 teentjes knoflook
  • Blikje bamboescheuten
  • Blikje kokosmelk
  • 3 tot 4 kopjes rijst
  • Zakje wokgroenten

Bereiding (ongeveer 30 minuten)

  • Snij de kipfilet in reepjes en meng deze met 2 eetlepels zonnebloemolie en de groene currypasta in een kom.
  • Snij de ui in halve ringen.
  • Snij de rode peper en de knoflook in kleine stukjes.
  • Schenk een beetje zonnebloemolie op de skottelbraai en laat deze goed heet worden.
  • Voeg nu de ui, knoflook en rode peper toe. Bak deze ongeveer 2 minuten en schep regelmatig om.
  • Voeg nu de gemarineerde kipfilet toe en bak gedurende 5 – 7 minuten. Regelmatig omscheppen.
  • Voeg nu de bamboescheuten toe en bak deze een minuutje mee.
  • Voeg tot slot de wokgroenten toe en roerbak 2 tot 3 minuten.

Serveer de groene curry met rijst.

IMG_0671

Het koken op de skottelbraai is me alleszins meegevallen. De komende tijd zal ik nog wat meer recepten gaan verzinnen en uitproberen.