Nog meer incasso-terreur

Incasso-terreur

Enige tijd geleden schreef ik over de cowboys van AfterPay die in plaats van fatsoenlijk fraudemanagement een verdienmodel hanteerden waarbij nietsvermoedende burgers de rekening gepresenteerd kregen van hun wanbeleid. De dagvaarding die ik ontving bleek niets meer dan een loos dreigement. Veel juridisch geblaf waar weinig van over bleef toen ik juridisch ook maar eens flink tegengas ging geven.

Destijds verbaasde ik mij nog over de absurde situatie waarbij incasso-bureau’s proberen om geld te verdienen over de rug van totaal onschuldige burgers en dacht ik nog dat het een incident was. Helaas bleek het geen incident te zijn, want een paar weken geleden kwam er weer een vordering binnen van een bestelling die ik gedaan zou hebben bij Bol.com. Helaas had mijn vriendin met haar uitstekende betaalmoraal deze vordering direct betaald en liep ik daardoor enigszins achter de feiten aan.

Incassobureau GGNIn de vordering die ik deze keer ontving van incassobureau GGN stond dat ik een betalingsachterstand had bij Bol.com en natuurlijk dat ik deze z.s.m. moest betalen omdat anders de rekening alleen maar op zou lopen. Met geen woord werd er gerept over hoe deze achterstand zou zijn ontstaan. Geen factuur, geen besteldatum, helemaal niets!

Toen ik belde met de Bol.com klantenservice konden zij geen onbetaalde bestellingen vinden en zagen zijn dat ik weleens bij hun besteld had, maar dat ik altijd betaalde via iDeal en creditcard. Gezien mijn vorige ervaring met dit soort internetfraude, vroeg ik ze om eens in hun systeem te zoeken op het e-mailadres rutgerkirkels1975@gmail.com, het e-mailadres wat ook gebruikt werd bij de fraudezaak met AfterPay. En inderdaad, daar kwamen twee niet-betaalde bestellingen naar boven.

Het was dus weer zover. Op basis van slechts een voor- en achternaam met een geboortedatum had incassobureau GGN er maar weer iemand bij gezocht die de rekening dan maar moest betalen. Helaas trad de Bol.com klantenservice niet pro-actief op en gaven ze aan dat ik dan maar met GGN contact op moest nemen. En zo gebeurde het dat ik weer eens mocht genieten van de wondere wereld van de incassobureau’s.

Zoals bij zoveel incassobureau’s doet men er alles aan om je maar niet te woord te staan, behalve wanneer ze zelf contact met je opnemen om het geld uit je zak te kloppen. Telefonische wachtrijen waarin je minimaal 20 minuten mag vertoeven zijn eerder regel dan uitzondering en in die tijd vertelt een dame je elke 30 seconden dat je beter een online formuliertje kunt invullen. Maximaal geld verdienen met minimale inspanning, lijkt het wel…

Toen ik eindelijk een medewerker aan de lijn kreeg, werd mij te kennen gegeven dat bezwaar maken tegen de vordering alleen schriftelijk kon. Ik besloot eens te vragen hoe men, gezien de beperkte persoonsgegevens, men bij mij terecht was gekomen. Men gaf aan deze uit de BRP (Basis Registratie Personen) gehaald te hebben. Aangezien ik op deze gegevens geheimhouding heb laten zetten, moesten deze gegevens er wel door een gerechtsdeurwaarder uit zijn gehaald. Echter, men handelde nu als incassobureau en niet als gerechtsdeurwaarder, waardoor mijn inziens de gegevens illegaal verkregen waren. Zo werkt dat tegenwoordig blijkbaar. We hebben een onbetaalde rekening en we gaan wel even in de BRP grasduinen om een poppetje te vinden die we de rekening kunnen sturen…

Hierop heb ik een zeer duidelijk bezwaar gestuurd waarin ik mijn geld binnen 14 dagen terug eiste. Zou dit niet gebeuren, dan zou ik juridische stappen jegens GGN gaan ondernemen. Je voelt hem al aankomen. Als ze wat van je moeten, dan blijven ze je continu lastigvallen, maar is het andersom dan blijft het oorverdovend stil.

In tegenstelling tot mijn vorige ervaring met de incasso-cowboys, was inmiddels de AVG in werking getreden. Dus heb ik op basis daarvan GGN verzocht mij een overzicht te sturen van welke gegevens ze van mij verwerkten, de herkomst van de gegevens, waarvoor deze gegevens werden gebruikt en wie er allemaal toegang had gehad tot die gegevens. Ook bij de gemeente Nijmegen heb ik eenzelfde verzoek ingediend. Uiteraard wilde ik deze gegevens binnen 4 weken ontvangen, conform de termijn die daartoe in de AVG gesteld is. Deze gegevens, gecombineerd met de stukken van het incassobureau zullen de basis vormen voor de officiële klacht die ik bij de Authoriteit Persoonsgegevens zal indienen tegen incassobureau GGN.

Omdat ik na 14 dagen absoluut niets meer vernomen had van GGN, besloot ik nog een laatste courtesy call te plegen. Na weer een half uur van mijn leven verspild te hebben in de GGN-wachtrij, kreeg ik te horen dat er nog helemaal niets met mijn bezwaar gedaan was. Ik heb ze toen haarfijn uitgelegd dat de door mij gestelde termijn voorbij was en dat ik met mijn jurist contact ging opnemen over het opstarten van een zaak tegen GGN. Blijkbaar was dit voor GGN reden om nu wel in actie te komen en vlogen de excuses mij nu ineens om de oren. Uiteindelijk heb ik ze twee dagen respijt gegeven en elke dag belde er wel één of meerdere medewerkers van GGN op om mij op de hoogte te houden van de afhandeling van mijn dossier.

Zo werd ik gebeld door de AVG-functionaris die mij probeerde te overtuigen dat ze correct gehandeld hadden inzake mijn persoonsgegevens. Ik heb haar duidelijk verteld dat ze die discussie maar moest gaan voeren met de Autoriteit Persoonsgegevens wanneer mijn klacht behandeld werd. Ook werd ik gebeld door iemand die mij vertelde dat ze naar aanleiding van mijn bezwaar contact op zouden gaan nemen met Bol.com en dat ze op basis van de gegevens die door Bol.com verstrekt zouden worden heel snel en eenvoudig konden zien of er sprake is van fraude. Say what?! Blijkbaar kan men dus eenvoudig zien of er sprake is van fraude, maar kiest men er dus voor om dat pas te doen nadat je iemand beschuldigt van wanbetaling en probeert geld uit de zak te kloppen? Blijkbaar neemt men ook niet de moeite om dit te doen nadat er bezwaar gemaakt is? Blijkbaar neemt men die moeite pas wanneer iemand je juridisch dreigt aan te pakken en melding te gaan maken van je wanpraktijken?

Daarmee wordt de ware aard van de incasso-industrie weer pijnlijk zichtbaar. Op hun websites staan allemaal mooie verhalen over hoe ze zo sociaal voelend zijn en altijd zullen zoeken naar passende oplossingen en meer van die prietpraat. In de praktijk blijken het eenvoudigweg een stelletje graaiers die proberen over andermans rug geld te verdienen. Regelrechte witte-boordencriminaliteit…

Ik heb dan ook besloten om voortaan enkel nog eenmalig op vorderingen van deze lagere levensvormen te reageren middels een mailtje met daarin de tekst:

Ik wijs uw vordering af. Mocht u toch geld aan mij willen verdienen, dan laat u zich maar omscholen tot een eerlijk beroep en kunt u een offerte uitbrengen wanneer mijn schijtpijp verstopt zit.

De groeten!

Daar zijn de cowboys weer…

Cowboys

Een tijdje geleden schreef ik over de cowboys van AfterPay, die mij voor de rechter sleepten op basis van mijn voornaam, achternaam en geboortejaar. Na het inschakelen van een advocaat besloot AfterPay vlak voor de rechtszitting hun keutel in te trekken en daarna hoorde ik niets meer. Geen excuses, geen briefje, geen bloemetje… helemaal niets.

Je zou verwachten dat ze hun lesje wel geleerd hadden en veel beter fraudemanagement zouden gaan toepassen maar helaas blijkt het nog steeds een lucratief businessmodel om onschuldige burgers te dreigen met incassobureaus in plaats van gedegen fraudemanagement want tot mijn verbazing kreeg ik wederom vorderingen van AfterPay.

Blijkbaar had ik weer goederen besteld en de daarop volgende rekeningen niet betaald. De goederen niet alleen besteld bij dezelfde webshops als de vorige keer, ze waren ook afgeleverd op dezelfde woonadressen! Alleen het e-mailadres dat was gebruikt, week een klein beetje af. In plaats van rutgerkirkels1975@gmail.com was nu rutgerkirkels75@gmail.com gebruikt.

De vorige keer heb ik Syncasso, het incassobedrijf dat AfterPay gebruikt, mijn echte e-mailadres gegeven om de facturen te ontvangen die ik nodig had voor de aangifte bij de politie. Voor het gemak had men nu dit e-mailadres gebruikt om de vorderingen naartoe te sturen. Blijkbaar vond niemand het vreemd dat dit adres niet alleen afweek van het gebruikte adres bij de bestelling maar ook de fraudezaak die gelogd was op mijn naam werd niet bekeken, terwijl mijn echte e-mailadres vanuit dat dossier kwam.

Op de website van Syncasso staat een quote van Marcello Driesenaar:

Waarom zou je met harde hand ingrijpen als je met harde data een hoop ellende kunt voorkomen?

 

Nou, Marcello… misschien moeten jullie de marketingpraat op jullie website maar eens in de praktijk gaan brengen!

De hele exercitie begint dus gewoon weer opnieuw. Ik heb contact opgenomen met het incassobureau om de vorderingen (totaal €476,73) af te wijzen. De incassomedewerker gaf aan dat ze met AfterPay zouden gaan overleggen, maar kon niet vertellen wanneer ze weer contact met mij zouden gaan opnemen. Toch grappig dat ze zelf meteen met uiterlijke termijnen gaan strooien maar wanneer de situatie omgekeerd is blijken dit soort termijnen ineens minder belangrijk.

Na het gesprek met Syncasso heb ik besloten om maar weer een klein onderzoekje te starten en contact op te nemen met de betrokken webwinkels. Met name bij WeFashion werd ik goed geholpen. Binnen enkele minuten hadden ze het vorige incident gevonden in hun systeem en gaf men aan dat men intern even moest overleggen in verband met privacy-wetgeving. De volgende dag werd ik al teruggebeld en gaf men aan dat men de gegevens graag wilde verstrekken, maar om te verifiëren dat ik de juiste persoon was wilde men graag een kopietje van mijn legitimatie, waarbij ze keurig doorgaven welke gegevens ik daarop kon doorstrepen in verband met mijn eigen privacy. Het kwam op mij zeer professioneel over en doet mij deugd dat er bedrijven zijn die dit soort zaken uiterst serieus nemen.

Vanwege mijn vorige ervaring met AfterPay heb ik maar weer mijn advocaat ingeschakeld. Omdat identiteitsfraude een strafbaar feit is, besloot ik ook maar weer eens te bellen met de politie via 0900-8844 (0900-TUIG) en een afspraak te maken om wederom aangifte te doen. Ook deze keer zal ik de politie voorzien van de metadata die ik middels de benaderde ondernemers verkregen heb.

Ook heb ik inmiddels contact met de redactie van het consumenten Kassa van BNN/VARA. Wellicht is dit onderwerp interessant genoeg voor hen om er een item over te maken. Tijdens mijn contacten met ondernemers kreeg ik veelal te horen dat dit soort fraudegevallen veel voorkomt. Ook de politie gaf aan dat veel mensen toch maar betalen omdat ze niet naar de rechter durven te gaan. Intussen blijft AfterPay gewoon vorderingen versturen en doet men (intussen aantoonbaar) onvoldoende aan fraude-onderzoek.

Heb je zelf een soortgelijke ervaring? Neem dan contact met mij op. Misschien wordt dan duidelijk hoe groot dit probleem werkelijk is en kunnen we AfterPay er van overtuigen te stoppen met dit soort achterlijke praktijken!

Wil je je ervaring delen? Gebruik dan het onderstaande contactformulier:

De cowboys van AfterPay

cowboys

Iedereen die weleens iets online koopt heeft het weleens voorbij zien komen: AfterPay, een betaalmethode waarbij je je bestelling achteraf betaalt. Persoonlijk vind ik het niks om “op de reutel” dingen te kopen. Als ik iets wil hebben dan zorg ik ervoor dat ik over de financiële middelen beschik alvorens ik tot een aankoop over ga. Net als veel mensen maken ik gebruik van iDeal en bij voorkeur gebruik ik mijn creditcard. Het voordeel van een creditcard is dat je aan alle kanten verzekerd bent in het geval dat je bestelling niet of beschadigd geleverd wordt.

Ik heb dus nog nooit de service van AfterPay gebruikt en was ook niet van plan om het te gaan gebruiken. Sinds kort weet ik zéker dat ik er ook nooit iets mee te maken wil hebben. De reden hiervoor? Het zijn een stelletje financiële cowboys!

Zoals gezegd heb ik nog nooit zaken gedaan met AfterPay, maar daar dachten zij anders over… ze sleepten me zelfs voor de rechter! In deze blog vertel ik je hoe AfterPay in plaats van fraude-management liever inzet op het voor de rechter slepen van argeloze burgers.

Op 4 oktober kreeg ik van het incasso-bureau Syncasso een drietal vorderingen binnen. Er werd gesteld dat ik spullen had gekocht bij Toyhouse.nl, schuurman-schoenen.nl en wefashion.com. In de vorderingen werd natuurlijk primair verwezen naar een website waar mijn dossiers al klaar stonden zodat ik ze kon inzien en betalen (of een betalingsregeling kon treffen). Natuurlijk werden de incassokosten per vordering al medegedeeld in de ontvangen brieven. Of ik even €120 wilde aftikken. Nou, ik dacht het niet!

Binnen 5 minuten heb ik een mailtje gestuurd naar Syncasso met het bericht dat ik de vorderingen afwees omdat ik nimmer bij de genoemde bedrijven iets had besteld en al helemaal niet via AfterPay had gekocht. Ook gaf ik aan dat ik een vermoeden had van identiteitsfraude en dat ik bereid was mee te werken aan een onderzoek. Blijkbaar typen ze bij Syncasso alleen maar vorderingen, want een reactie op mijn e-mail vonden ze blijkbaar teveel werk. Twee weken gingen voorbij zonder een enkele reactie. Zelf vond ik het niet de moeite om er achteraan te bellen. Ik heb wel belangrijkere dingen te doen.

Op 27 oktober kreeg ik iemand aan de deur, die zich voorstelde als gerechtsdeurwaarder. In eerste instantie verwachtte ik dat het een incasso-medewerker was die zich weer eens voor deed als deurwaarder (die praktijken kennen we inmiddels wel..) maar nee, deze meneer was echt een gerechtsdeurwaarder en hij kwam een dagvaarding afleveren! Ik vond het wel een grappige situatie aangezien ik niet eens een reactie op mijn mailtje had ontvangen. Ik besloot niet met de man in discussie te gaan en wenste hem een fijne dag.

Het was me nu wel duidelijk dat ik de vorderingen beter niet meer kon negeren. Aandachtig las ik de dagvaarding door en mijn vermoeden van identiteitsfraude werd bevestigd. Er was gebruik gemaakt van een e-mailadres dat helemaal niet van mij was: rutgerkirkels1975@gmail.comVreemd genoeg hadden zowel AfterPay als Syncasso hier alle correspondentie naartoe gestuurd. Ik dacht altijd dat wanneer het menens werd, men wel een WIK-brief zou sturen maar helaas vond men het wel voldoende om een mailtje te sturen en zodoende kwam ook deze in de malafide mailbox.

Ik besloot even te bellen met het incasso-bureau en daar werd ik te woord gestaan door een vriendelijke dame die mij kon vertellen dat ik niet de eerste was die belde over dit dossier. Er bleek al eerder iemand over gebeld te hebben, maar die kon mijn geboortedatum niet geven waardoor dat gesprek vrij vlot afgelopen was. Ook kon ze mij vertellen dat er nog meer vorderingen lagen waarvoor ik nog geen dagvaarding had ontvangen. Nadat ik haar mijn echte e-mailadres had gegeven stuurde ze die vorderingen naar mij door.

Voorzien van een dagvaarding en een stapel vorderingen voelde ik enige strijdvaardigheid in mij opkomen. Blijkbaar kan iedereen via AfterPay aankopen doen met slechts een voornaam, achternaam en een geboortedatum zonder dat er een verdere controle plaats vindt! Als er vervolgens niet betaald wordt, zoekt men er wel een persoon bij en die slepen ze dan wel voor de rechter. Deze keer was ik dus de pineut.

Nu ik de vorderingen en de daarbij behorende facturen in mijn bezit had, had ik eindelijk inzage in wat er op mijn naam besteld was en bij wie. Het bleek dat er voornamelijk kleding, schoenen en speelgoed besteld was. Het totale bedrag zat in de 3 nullen-range. Ik besloot eerst maar eens zelf een klein onderzoekje uit te voeren.

Ik nam contact op met de bedrijven waar de spullen besteld waren. Bij alle bedrijven die ik belde werd ik erg vriendelijk te woord gestaan en de medewerkers die ik sprak gaven alle medewerking. Ik vroeg de meta-data van de bestellingen op zoals datum, tijd en IP-adres. Steeds weer werd er gebruik gemaakt van hetzelfde valse e-mailadres. Soms kreeg ik niet meteen deze gegevens omdat men in verband met privacy-wetgeving eerst moest overleggen wat ze mochten verstrekken. Er werd gelukkig zorgvuldig mee omgegaan. Het was voor deze bedrijven natuurlijk ook vervelend. Ze hadden vol vertrouwen de betaalmethode van AfterPay in hun website ingebouwd, waarschijnlijk niet wetende dat er zo eenvoudig mee gefraudeerd kon worden.

Het verhaal van de medewerkster bij Schuurman Schoenen bleef me het meeste bij. Zeer begripvol stond ze me te woord en kon me melden dat ik zeker niet de enige was. Ze had reeds vele telefoontjes ontvangen, waaronder een telefoontje van een mevrouw van 86 jaar die ook het slachtoffer van deze identiteitsfraude geworden was. Nu vind ik het al vervelend genoeg dat mij dit overkomt, maar wanneer (wellicht minder weerbare) senioren ook de dupe worden, begint mijn bloed te koken! Fraudeurs maken zo vele slachtoffers en AfterPay faciliteert het gewoon!

Ook de medewerkers van We Fashion en ToyHouse gaven volledige medewerking. De medewerker van ToyHouse bevestigde zelfs dat men fraude vermoedde vanwege de vele bestellingen met e-mailadressen in de vorm van <voornaam><achternaam><geboortejaar>@gmail.com die allemaal AfterPay als betaalmethode hadden. Dit vermoeden had men ook gemeld bij AfterPay, maar gezien de telefoontjes die men nog steeds kreeg had hij sterk het vermoeden dat AfterPay niets met hun melding gedaan had.

Gewapend met nog meer verzamelde informatie deed ik onderzoek naar de adressen waar de bestellingen waren afgeleverd. Het bleek om twee adressen te gaan in Hengelo en Zeist. Na wat speurwerk kwam ik erachter dat deze adressen ten tijde van de bestellingen te koop en te huur stonden en dus onbewoond waren. Blijkbaar had ook deze informatie geen alarmbellen doen rinkelen bij AfterPay…

Nu werd het tijd om een advocaat in te schakelen, te meer omdat ik wel zin had om AfterPay voor de rechter te confronteren met hun wanpraktijken. Mijn advocaat ging meteen aan het werk. Allereerst vroeg ze uitstel voor de zitting om genoeg tijd te hebben om een verweer op te stellen. Ik schreef ze alle betrokken partijen aan om hen mede te delen dat verdere communicatie enkel nog via haar zou verlopen. Ik gaf haar te kennen dat ik bijzonder graag voor de rechter wilde verschijnen. Hierop heeft ze ook aan de rechtbank aangegeven dat dit onze wens was.

Op 15 oktober heb ik me met mijn onderzoekje gemeld op het politiebureau in Nijmegen gemeld en aangifte gedaan van identiteitsfraude, bij de politie bekend als overige horizontale fraude. De aangifte werd via mijn advocaat ook opgenomen in het verweer.

Omdat ik de smaak inmiddels wel te pakken had, besloot ik bij AfterPay eens op te vragen welke gegevens van mij daar opgeslagen waren. Zij zijn immers verplicht mij deze gegevens te verstrekken op basis van de Wet Persoonsgegevens artikel 35, lid 1 t/m 4. Ik viel bijna van mijn stoel van het lachen toen ik daarop een reactie kreeg van AfterPay: men had geen gegevens van mij! Ik had toch echt mijn volledige naam, geboorteplaats en geboortedatum doorgegeven…. Ze kenden mij dus blijkbaar niet, maar hadden mij wel gedagvaard!RechterOp 20 december (kort voor de geplande zitting bij de rechtbank) kwam er bericht van AfterPay en Syncasso. Men had besloten de zaak te royeren. Zo rolt AfterPay dus: met een systeem dat rammelt doodleuk fraude faciliteren en onschuldige burgers dagvaarden. Als vervolgens AfterPay met feiten om de oren gekletst wordt wacht men tot nét voor de rechtszaak om hun keutel in te trekken. Blijkbaar hanteert deze AfterPay een businessmodel waarbij het lucratiever is om te dreigen met rechtszaken dan te investeren in fraudemanagement.

Na dit hele gebeuren zou je uit fatsoen natuurlijk je excuses kunnen aanbieden als bedrijf voor het feit dat je iemand valselijk beschuldigd hebt, puur op basis van iemands naam en geboortejaar. Helaas laat ook hier AfterPay zijn ware aard weer zien… geen belletje, briefje, kaartje of bloemetje…helemaal niets!

Intussen heb ik wel uitgevonden hoe ik in de toekomst kan voorkomen dat men mij weer zoiets flikt: AfterPay blijkt een blacklist te hanteren waarvoor je je als consument kunt aanmelden. Op deze manier geef je bij voorbaat al aan dat je geen gebruik wenst te maken van hun diensten. Het aanmelden hiervoor kan via specialdesk@afterpay.nl.

Mocht je zelf iets soortgelijks meemaken en vorderingen binnen krijgen van een incassobureau, wijs deze dan per direct per e-mail af. Blijft het incassobureau bij hun standpunt dat je moet betalen, doe dan aangifte bij de politie en schakel indien nodig een advocaat in. Neem ook contact op met de ondernemers waar de bestellingen gedaan zijn. Ik heb gemerkt dat ze het waarderen  als je het meld en dat ze alle medewerking geven. Zij kunnen er natuurlijk ook niets aan doen dat AfterPay er zulke cowboy-praktijken op na houdt. Ze bieden via AfterPay de mogelijkheid om achteraf te betalen en krijgen vervolgens wel het gezeur van de fraudegevallen die AfterPay had kunnen voorkomen. AfterPay en hun incassobureau’s blazen wel hoog van de toren maar uiteindelijk trekken ze hun keutel in. Helaas betalen veel mensen toch maar om van het gezeur af te zijn. In dit geval moest AfterPay de kosten van mijn advocaat en de griffiekosten vergoeden. Als ze dit te vaak moeten doen, houden ze er vanzelf wel mee op en besluiten ze hopelijk tot een veel beter fraudemanagement.

De oplichters van European Business Number (EBN)

Deze week kreeg ik een formulier toegezonden van de EBN, wat staat voor European Business Number. Op het formulier stonden enkele gegevens van mijn bedrijf reeds ingevuld en er werd verzocht om de gegevens te controleren en het formulier retour te sturen. In eerste instantie krijg je de indruk dat het gaat om één of andere vage Europese instantie. Er wordt meteen begonnen over Europese belastingwetgeving en over het feit dat je bedrijf nog niet is opgenomen in het EBN-register.


Overduidelijk staan op de brief — FINAL CAL — en een filing deadline vermeld. De indruk wordt gewekt dat het dus erg belangrijk is dat je de gegevens controleert, aanpast waar nodig en retour stuurt. Uiteraard zit er een foutje in de gegevens.

Het ronde archief

Het ziet er allemaal erg officieel uit en in eerste instantie heb je ook het idee met een instantie van de Europese overheid te maken te hebben. Echter, als je goed leest blijkt dat het een commercieel bedrijf is en als je het formulier ondertekend retour stuurt, plaats je feitelijk een bestelling voor een vermelding in het register voor een bedrag van € 890 per jaar!

Daarom heb ik eens wat opgezocht over dit bedrijf op internet en werd al heel snel duidelijk dat het om oplichters gaat.

Het beste kun je dit schrijven dan ook meteen archiveren in het ronde archief… 😉 Dat scheelt toch weer €890 per jaar. U bent gewaarschuwd!